 Η Ελβίρα Κάκκη εμφανίζεται σε ελάχιστες ηχογραφήσεις την περίοδο 1936-1937. Σε 2 από
αυτές (στον ίδιο δίσκο) συνεργάστηκε με τον Βασίλη Τσιτσάνη. Συγκεκριμένα πρόκειται
για τον 2ο κατά σειρά δίσκο που ηχογράφησε ο Τσιτσάνης στην αρχή της καριέρας
του τον Οκτώβριο του 1936 και περιείχε τα εξής τραγούδια:
Δίσκος ODEON GA-1990
A: ΜΑΝΤΗΛΙ ΧΡΥΣΟΚΕΝΤΗΜΕΝΟ (Καλαματιανός)
Β: ΠΙΚΡΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΝΟΣ ΜΟΥ (Ζεϊμπέκικος)
Μέχρι τώρα Η Ελβίρα Κάκκη θεωρούνταν κακώς ως η Ισπανίδα τραγουδίστρια ELVIRA DE HILDAGO. Στο βιβλίο του ο Μ.Αθανασάκης "Βασίλης Τσιτσάνης - 1946" εκδ. "Λαϊκό τραγούδι" 2006 σελ.1932, δημοσιεύει για πρώτη φορά την αληθινή
ιστορία της τραγουδίστριας:
Ο Charles Howard, υπεύθυνος της δισκογραφικής εταιρείας Rounder, αναπαρήγαγε, όπως όλοι, την εικασία περί της ταύτισης της Κάκκη με την de Hidalgo στις σημειώσεις που έγραψε για το CD της Rounder "Vassilis Tsitsanis 1936-1946". Έλαβε λοιπόν μια επιστολή από τον Frederic Kakis, γιο της Ελβίρας Κάκκη, με την οποία του αποκάλυπτε την πραγματική ταυτότητα και την περιπέτεια της τραγουδίστριας. Επειδή η ιστορία αυτή, που ήρθε τόσο αναπάντεχα στο φως, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την μεταφέρω αυτούσια από το περ.jazz& Τζαζ,τ. 98, Μάιος 2001, σ. 17:«Η Ελβίρα Κάκκη γεννήθηκε σαν Ελβίρα Μπενμαγιόρ στις 11 Νοεμβρίου του 1900 στην Καβάλα. Το 1919 παντρεύτηκε τον Αιμίλιο Κάκκη στη Θεσσαλονίκη. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στη Δράμα, όπου ο Αιμίλιος ήταν ιδιοκτήτης των δυο μοναδικών κινηματοθεάτρων της πόλης, του κλειστού «Μέγας» και του ανοιχτού θερινού «Διονύσια». Εκτός από τις προβολές ταινιών, αυτοί οι δυο χώροι φιλοξενούσαν ζωντανές παραστάσεις, παρουσιάζοντας περιοδεύοντες καλλιτέχνες όπως τον Απίκ, την Μαρίκα Κοτοπούλη και τον Βασίλη Λογοθετίδη, καθώς επίσης και ταλέντα από τη Βόρεια Ελλάδα. Ο Βασίλης Τσιτσάνης προφανώς εργάστηκε σε ένα από αυτά τα θέατρα, όπου και γνωρίστηκε με την Ελβίρα Κάκκη. Είτε την προσκάλεσε να ηχογραφήσει μαζί του, είτε, πιθανόν, η συνεργασία να κανονίστηκε από τον Αιμίλιο Κάκκη, ο οποίος, πέραν της λειτουργίας των θεάτρων, είχε και επιχειρηματικά ενδιαφέροντα. Ο Σπύρος Περιστέρης εντυπωσιάστηκε αρκετά από το ταλέντο της Ελβίρας κι έτσι την κάλεσε ξανά στο στούντιο λίγους μήνες αργότερα για να ηχογραφήσει δυο δικές του συνθέσεις, τις: «Μάτια μου μεγάλα» και «Το πήρα πια απόφαση». Τη δεκαετία του 30, ο Αιμίλιος Κάκκης ήταν ο αντιπρόσωπος της Philips Radio στην Ελλάδα και η Ελβίρα συνήθιζε να περνάει ώρες ακούγοντας τις εκπομπές από την Ευρώπη στα βραχέα, με συνέπεια να είναι πλήρως ενημερωμένη για τα γεγονότα που συνέβαιναν εκεί, όπως τον διωγμό των Εβραίων από τους Ναζί. Το 1940 ο Αιμίλιος πέθανε. Όχι πολύ αργότερα, ξέσπασε ο πόλεμος και η Ελβίρα με τα τέσσερα παιδιά της έφυγε από τη Δράμα πριν εισβάλλουν οι βουλγαρικές δυνάμεις. Βρίσκοντας καταφύγιο στη Θεσσαλονίκη, ήταν αρκετά καχύποπτη ως προς τις προθέσεις των Ναζί για τους Εβραίους, ώστε να αγνοήσει τις εντολές τους για εγγραφή στα μητρώα. Απέκτησε ψεύτικα χαρτιά, για εκείνη και τα παιδιά της και, αφού άλλαξε αρκετές φορές τόπο διαμονής μέσα στην πόλη, τελικά διέφυγε στην ύπαιθρο. Εκεί έγινε μέλος του ΕΑΜ. Τα 6uo μεγαλύτερα παιδιά της, ο Ζακ (γεννηθείς το 1920) και η Κάρμεν (γεννηθείσα το 1923) κατετάγησαν στον ΕΛΑΣ και πήγαν στα βουνά σαν μέλη μάχιμων μονάδων. Τα δυο μικρότερα αγόρια, ο Αλβέρτος (γεννηθείς το 1927) και ο Φρεντ (γεννηθείς το 1930) κατετάγησαν στην ΕΠΟΝ και πήραν μέρος σε αρκετές επιχειρήσεις, συμπεριλαμβανόμενης και της βοήθειας σε διαφυγή μελών των συμμαχικών ενόπλων δυνάμεων προς την Τουρκία, μέσω Σκιάθου και Σκύρου. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η οικογένεια αποδήμησε στις ΗΠΑ όπου και εγκαταστάθηκε στη Δυτική Ακτή. Η Ελβίρα Κάκκη πέθανε στο Mountain View της California το 1987, τρία χρόνια μετά το θάνατο του Βασίλη Τσιτσάνη και κάπου πενήντα χρόνια από τότε που συνεργάστηκαν, μόνο στη δεύτερη ηχογράφηση της δικής του μακριάς και εκθαμβωτικής πορείας».
|
